Now Playing Tracks

love-out-of—lust:

"«Και εσύ το μόνο που σκεφτόσουν ήταν να με γιατρέψεις, με κοίταγες και μου μίλαγες σαν να πίστευες πως ήσουν ο Χρηστός, κι εγώ κοίταζα πως άναβες το τσιγάρο σου, πως σήκωνες το τηλέφωνο, το στόμα σου, τα μάτια σου, και τώρα, όταν ζωγραφίζω, τα δάχτυλά μου είναι δικά σου, η θέα που βλέπω το βλέμμα σου, και οι μπογιές το αίμα σου».
«Μα στην αρχή…»
«Στην αρχή πάντα αγαπάς αυτόν που σ’αγαπάει».
«Κι εσύ λοιπόν;» είπε ο Μανώλης, και τα μάτια του γέμισαν θλίψη και περιφρόνηση μεγάλη. «Κι εσύ λοιπόν». Την κοίταξε. «Γδύσου».
Πήρε τις μπογιές, όλα τα πράσινα, τα κίτρινα τα μαύρα, τα μωβ, τα κόκκινα, έβαψε όλα τα δάχτυλα των χεριών του κι άρχισε να χαϊδεύει τη Mina παντού με χρώμα, οι ρώγες της έγιναν πράσινες, ο αφαλός της κόκκινος, τα μάτια της μαύρα οι τρίχες της κόκκινες, κι εκεί, το χέρι του αργούσε, ήθελε το σημείο αυτό να γίνει πιο κόκκινο κι απ’το κόκκινο. Η Mina λικνιζότανε αργά πάνω σ’αυτό το χέρι που τη γέμιζε κόκκινη φωτιά και μέθαγε απ’τη μυρωδιά, το νέφτι και το χρώμα από την κολώνια του Μανώλη. Τυλίχτηκε τότε γύρω του, τα πόδια της σφίξανε τη μέση του, ο Μανώλης έγειρε και πέσανε μαζί πάνω στο μουσαμά. Όταν είδε το μαχαίρι, η Mina έκλεισε τα μάτια. Εκείνος ακούμπησε τη μύτη στο κέντρο του στέρνου της, εκείνη τεντώθηκε προς τα πάνω και το μαχαίρι βυθίστηκε μέχρι τη λαβή. Βγήκε και ξαναβυθίστηκε, δεξιά, αριστερά, στη μέση, επάνω, κάτω, ξανά και ξανά. «Κοίτα με» έλεγε ο Μανώλης, «θέλω το βλέμμα σου», και χτύπαγε αλύπητα, η κόκκινη μπογιά και το αίμα κυλούσαν στον μουσαμά.”

- Ο υπνοβάτης/ Μαργαρίτα Καραπάνου

(Source: listeningtofreddiemercury)

To Tumblr, Love Pixel Union